Soms vinden gevoelens hun weg niet in woorden. En soms zijn woorden precies wat we nodig hebben om weer een beetje thuis te komen bij onszelf.

Op deze plek deel ik persoonlijke verhalen, gedichten en inzichten over herstel, persoonlijke groei en de weg van overleven naar écht leven.

Soms met een lach maar ook met een traan.

Misschien herken je jezelf in een verhaal.

Misschien geven de woorden je troost.

Misschien herinneren ze je eraan dat je niet alleen bent...

Deze blog is er voor iedereen,

heb je een exclusive membership dan ontvang jij elke maand extra verhalen en oefeningen voor thuis ♡

Zelfliefde wordt vaak gezien als iets groots. Alsof je eerst moet veranderen, sterker moet worden of alles op orde moet hebben voordat je goed voor jezelf mag zorgen. Maar echte zelfliefde begint veel kleiner. Ze begint op het moment dat je jezelf weer ziet, hoort en voelt.

Misschien ben je al lange tijd bezig met overleven. Misschien heb je zoveel gegeven aan anderen dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt. Je hoofd draait overuren, terwijl je lichaam verlangt naar rust. Juist dan is het belangrijk om even stil te staan en jezelf de vraag te stellen: Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?

Gun jezelf vandaag tien minuten. Zoek een rustige plek waar je niet gestoord wordt. Steek een kaarsje aan als dat prettig voelt en leg één hand op je hart en één hand op je buik. Sluit je ogen en adem een paar keer rustig in en uit. Voel hoe je lichaam langzaam mag ontspannen.

Vraag jezelf daarna zonder oordeel af: Hoe gaat het écht met mij? Waar ben ik moe van? Waar verlang ik op dit moment het meest naar?

Schrijf alles op wat in je opkomt. Niet om mooie woorden te vinden, maar om eerlijk te zijn tegen jezelf. Alles wat je voelt, mag er zijn.

Lees daarna rustig terug wat je hebt geschreven. Welke zin raakt je het meest? Omcirkel die zin en stel jezelf vervolgens één liefdevolle vraag:

Wat heeft deze vrouw vandaag van mij nodig?

Misschien is dat een wandeling in de natuur. Misschien een warm bad, een goed gesprek of simpelweg een middag zonder verplichtingen. Misschien is het eindelijk eens 'nee' zeggen, zodat je weer 'ja' kunt zeggen tegen jezelf.

Zelfliefde zit niet in grote gebaren. Ze leeft in de kleine keuzes die je elke dag opnieuw maakt. In het moment waarop je naar jezelf luistert in plaats van jezelf voorbij te lopen. In de rust die je jezelf gunt, zonder schuldgevoel.

Onthoud dat je niets hoeft te bewijzen om liefde waard te zijn. Je bent al genoeg, precies zoals je bent.

Gun jezelf vandaag één klein gebaar van liefde. Dat is misschien wel de mooiste eerste stap op weg naar meer rust, verbinding en herstel.

♡

Liefs,

Held Softly

Soms voelt het alsof het leven me blijft uitdagen.

Het ene moment ben ik bezig met het verwezenlijken van een droom, het volgende moment word ik geconfronteerd met zorgen waar ik nooit om heb gevraagd. Mijn gezondheid vraagt aandacht. Financiële zorgen zijn er. Mijn lichaam voelt moe. En soms is daar ook de twijfel.

Ik vraag me weleens af waarom sommige mensen zoveel pech lijken te hebben.

Ik heb daar geen antwoord op.

Maar ik ontdek wel dat er iets is wat sterker kan zijn dan pech.

Veerkracht.

Niet de veerkracht waarbij ik altijd sterk ben.

Niet de veerkracht waarbij ik nooit huil of nooit twijfel.

Maar de veerkracht waarbij ik, ondanks alles, iedere dag opnieuw besluit om verder te gaan.

Soms betekent dat een kop thee zetten.

Soms betekent het een mail versturen.

Soms betekent het simpelweg opstaan, terwijl mijn hoofd en lichaam iets anders lijken te willen.

Ik bouw ondertussen aan Held Softly.

Niet omdat alles vanzelf gaat.

Maar omdat mijn hart blijft geloven in deze plek.

Een plek waar zachtheid niet gelijkstaat aan kwetsbaarheid.

Waar rust ruimte krijgt.

Waar vrouwen mogen landen, opladen en zichzelf mogen zijn.

Ik leer dat hoop niet betekent dat ik zeker weet hoe mijn verhaal afloopt.

Hoop betekent dat ik vandaag opnieuw kies om te vertrouwen.

Dat ik blijf bouwen, ook wanneer ik het eindpunt nog niet zie.

Misschien herken jij dat ook.

Misschien draag jij iets met je mee wat bijna niemand ziet.

Weet dan dat je niet vandaag alles hoeft op te lossen.

Soms is één kleine stap al genoeg.

Één gesprek, Één wandeling, Één telefoontje.

Één moment waarop je opnieuw kiest voor jezelf.

Misschien is dát wel wat veerkracht werkelijk is.

Niet nooit vallen.

Maar iedere keer opnieuw met zachtheid opstaan.

Want hoop ontstaat niet wanneer alles gemakkelijk is.

Hoop ontstaat wanneer we, ondanks alles, blijven kiezen voor het leven dat we diep van binnen voelen.

Misschien zijn de scheuren niet het einde van ons verhaal, maar juist de plek waar het licht naar binnen valt.

Soms lijkt een reactie veel groter dan de situatie zelf.

Een appje dat spanning geeft. Boodschappen doen ineens te veel is. Schrikken als iemand je naam roept. Na een verjaardag compleet uitgeput zijn. Altijd als eerste de uitgang zoeken. Of pas kunnen huilen wanneer je eindelijk alleen bent.

Misschien herken je er één. Misschien meerdere.

vaak denken we dat er iets mis is met ons.

Maar wat als je lichaam je eigenlijk iets probeert te vertellen?

Je zenuwstelsel onthoudt namelijk ervaringen. Niet alleen met je hoofd, maar ook met je lichaam.

Daardoor kan een onschuldige situatie voelen alsof er gevaar is. Niet omdat er nú iets misgaat, maar omdat je systeem ooit heeft geleerd alert te zijn.

Je hoofd zoekt vervolgens een verklaring. Je lichaam reageerde allang.

En juist daar begint bewustwording.

Niet door jezelf te veroordelen. Niet door alles te analyseren.

Maar door nieuwsgierig te worden.

Waarom reageer ik zo? Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?

Bewustwording betekent niet dat je nooit meer geraakt wordt.

Het betekent dat je steeds vaker herkent wat van vandaag is… en wat eigenlijk nog uit gisteren komt.

En vanaf dat moment ontstaat er ruimte.

Ruimte om zachter naar jezelf te kijken. Ruimte om anders te reageren. Ruimte om jezelf beetje bij beetje terug te vinden.

Want je bent niet je reactie.

Je bent degene die er liefdevol naar kan leren kijken.

♡

Held Softly Van overleven naar écht leven.

Wat ik voel,

Ik voel pijn, verdriet en rouw.

Rouw om het meisje dat ik vroeger was. Zij is er niet meer.

Dat moeten accepteren doet pijn.

Het doet pijn dat mijn leven door de keuzes en het gedrag van mezelf en anderen zo'n wending heeft gekregen.

Het doet pijn dat ik dingen anders had willen doen of eerder had willen zien. Dat besef maakt me verdrietig.

Maar langzaam leer ik dat deze rouw er mag zijn.

Ik hoef haar niet weg te stoppen. Ik hoef niet tegen haar te vechten. Ik mag voelen wat gevoeld wil worden.

Ik ben aan het leren dat ik nog steeds mezelf ben.

Misschien niet meer op dezelfde manier als vroeger, maar in een nieuwe versie van mezelf.

Een versie die is gevormd door alles wat ik heb meegemaakt.

Het kleine meisje in mij is niet verdwenen.

Zij mag er nog steeds zijn.

Ik mag haar vasthouden. Ik mag haar troosten. Ik mag haar missen, liefde geven wanneer het verdriet zich aandient.

Langzaam leer ik dat ik geen afscheid hoef te nemen van wie ik was.

Ik mag haar meenemen op mijn verdere pad.

Niet als iemand die achterblijft, maar als een deel van mij dat altijd liefde, zachtheid en aandacht verdient.

Misschien is dat wel de mooiste vorm van acceptatie.

Niet terugverlangen naar wie ik ooit was,

maar liefdevol omarmen wie ik vandaag ben.